image 1 image 1 image 1 image 1 image 1 image 1

مهندسی خوردگی در آبکاری الکتریکی

آخرین تغییرات 1391/3/3 06:25:34 | تاریخ 1390/10/7 09:39:08 | دفعات خوانده شدن 2648 | 0 نظرات

 


 

 


مقدمه:

انواع بسيار متنوعی از مواد شيميايي گوناگون در عرصه آبکاری الکتريکی مورد استفاده قرار می گيرند که جهت ايجاد پوششهای های فلزی مورد نياز می باشند. اين امر نياز به انتخاب مواد خاصی جهت پوششهای حفاظتی برای موارد به شرح ذيل را ایجاب ميکند:

1.      مخازن عمليات اوليه

2.      مخازن آبکاری الکتريکی

3.      مخازن عمليات ثانويه

4.      مخازن مربوط به فاضلاب صنعتی

5.      مخازن نگهداری مواد شيميايي

6.      مخازن ترکيب و اختلاط

کفها و ديوارهای کارگاهها و انبارهای تاسيسات آبکاری الکتريکی شامل کانالهای تخليه، مجراهای لوله کشی و پيتها مکانهايي هستند که در مهندسی خوردگی مي بایست مد نظر قرار گيرند.

اين بخش به مسائل نمونه مهندسی خوردگی در اين صنعت و راه حلهای اثبات شده در کاربردهای عملی می پردازد.


شرح مواد مورد استفاده در آبکاری الکتريکی و کاربردهای آنها:

تنوع مواد و ترکيبات مواد مورد استفاده در آبکاری الکتريکی از نقطه نظر آبکار الکتريکی ميتواند در تعداد نسبتاً کمی از گروهها طبقه بندی شود. مشخصات و کاربردهای مخازن که فقط از مواد ترموپلاستيک و ترموست ساخته شده اند در اين فصل مورد بررسی قرار نميگيرند.

سراميک لاينينگ با استفاده از ملاتهای رزينی:

روش متعارف که در عين حال پرهزينه ترين روش نيز می باشد شامل اجرای يک حايل يا بازدارنده غيرقابل نفوذ بر روی سازه آهنی يا بتونی بوده که بر روی آن از يک لايه آجرکاری و يا کاشيکاری ضد اسيد استفاده ميشود.

البته لازم بذکر است که مواد بر پايه سراميکها بوسيله سيالاتی که يک واکنش قليايي ايجاد می کنند يا حاوی اسيد فلوئوردريک می باشند مورد حمله قرار می گيرند. آجرها و کاشيهای ضد اسيد سراميکی پخته شده در مقابل سيالات قليايي حاوی هيدروکسيد سديم تا غلظت حدود 5% در دمای محيط و تا غلظت 1% هيدروکسيد سديم در دمای 60 درجه سانتيگراد در عمليات پيوسته کاملا مقاوم می باشند. سيالات حاوی اسيد فلوئوريدريک حتی می توانند در غلظتهای کمتر از 01/0 % به آجرهای سراميکی حمله کنند.

مشخصات نمونه ملاتهای مورد استفاده برای اجرای آجرها يا کاشيهای سراميکی ضداسيد در تأسيسات آبکاری الکتريکی به شرح ذيل می باشند:

ملاتهای بر پايه رزين پلی استر وليکن با کيفيت بالا مقاومت بسيار خوبی در برابر مواد شيميايي اکسيد کننده نظير اسيد کروميک تا 40% و اسيد نيتريک تا 40% از خود نشان می دهند. هيدروکسيد سديم تا غلظتهای 20 الی 30 درصد مشکلی برای اين نوع از ملاتها بوجود نمي آورد. ضمن اينکه مقاومت خوبی در برابر اسيد استيک صرفنظر از غلظت آن وجود دارد.

تقريباً همه حلالهای آلی بخصوص هيدروکربنهای کلردار به شدت به ملاتهای بر پايه رزين پلی استر حمله می کنند.

ملاتهای بر پايه رزين فنولیک در برابر اسيد کروميک و اسيد نيتريک مقاوم نمی باشند. محلولهای قليايي به ملاتهای فنليک حمله خواهند کرد مگر آنکه بندهای اجرا شده با اين ملات با عمليات حرارتی عمل آوری شده باشند. اين ملات در برابر اسيدهای قوی بسيار خوب می باشد. مقاومت دائمی در برابر اسيد سولفوريک تا غلظت 80% و مقاومت موقتی در برابر اسيد سولفوريک غليظ از مشخصات خوب اين ملات ميباشد. در عمليات کاشيکاری و يا آجرکاری ضد اسيد داخل پيتها و مخازن يکی از بهترين اتنخابها، ملات بر پايه زرین فنليک است. مقاومت خوب در برابر بسياری از حلالهای آلی بر پايه هيدروکربنهای کلردار از نکات برجسته اين ملات است.

ملاتهای بر پایه رزين فوران مشخصاتی شبيه ملاتهای فنولیک از خود نشان می دهند وليکن آنها بدون نياز به عمليات حرارتی بندها در برابر قلياها مقاوم می باشند.

ملاتهای بر پايه رزين اپوکسی در مقابل مواد شيميايي اکسيد کننده و اسيدهای آلی مقاوم نمی باشند. در مقابل اسيدها و قلياهای غيرآلی در دمای محيط مقاومت خوبی وجود دارد.

ملاتهای بر پایه رزین وينيل استر از نظر مقاومت شيميايي با ملاتهای پلی استر تقريبا مشابه هستند وليکن مقاومت بهتری در مقابل قلياها و حلالهای آلی بخصوص هيدروکربنهای کلردار از خود نشان می دهند.

برای اجرای سیستم آجرهای ضداسيد از لايه های حايل يا بازدارنده مختلفی بر حسب نوع مواد شیميايي خورنده و سايیر عوامل، استفاده ميشود که در فصول قبلی به آنها اشاره شده است.

علاوه بر حداکثر مقاومت در مقابل حملات شيميايي مورد انتظار، سازگاری این لایه با ملات رزينی انتخاب شده از نظر چسبندگی و نيز زمان مورد نياز برای اجرای لایه حایل بر روی سازه اصلی بايد به عنوان يک عامل اقتصادی مهم مورد ملاحظه قرار گيرد.

 

لاينينگهای چندجزئی قابل انعطاف:

معمولا بارهای شيميايي و تنشهای مکانيکی که در تأسيسات آبکاری الکتريکی وجود دارند آنقدر شديد نيستند که استفاده از لايه های حايل با کيفيت بالا مانند ورقهای ترموپلاستيک برپايه PIB و يا رابر های سنتزی مانند IIR يا CR در زير سيستم کاشيکاری ضد اسيد اجباری باشد. پوششهای بدون درز بر پايه رزينهای پلی اورتان و يا تار اپوکسیها که مشخصات الاستومری آنها از مزايای مهم آنها ميباشد در اينگونه موارد با موفقيت مورد استفاده قرار گرفته اند.

اين گروه از مواد نسبت به پوششهای بر پايه رزينهای اپوکسی و پلی استر که نسبتا سخت و شکننده ميباشند، دارای خواص بهتری بوده و ميتوانند تغيير شکلهای ايجاد شده در سازه اصلی را بدون ترک خوردن، تحمل کنند.

پوششهای دو جزئی بر پايه پلی اورتان با مقاومت خوب شيميايي به عنوان ورقهای ريخته شده درجا شناخته ميشوند. در سالهای اخير اين نوع از پوششها بنابه دلايل ذکر شده در بالا به طور فزاينده ای در مهندسی خوردگی مورد استفاده قرار گرفته اند و در بسياری از کاربردها به طور گسترده ای جايگزين ورقهای پرهزينه بر پايه ترموپلاستيکها يا الاستومرهای غيرقابل نفوذ در زير کاشيکاری و يا آجرکاری ضد اسيد شده اند.

مقاومت آنها در مقابل حمله شيميايي برای کاربردهای آبکاری الکتريکی کاملاً کافی می باشد وليکن در صورت حمله دائمی بوسيله اسيد کروميک و حلالهای آلی وجود داشته باشد. پلی اورتانها توصيه نميشوند. اسيد سولفوريک، اسيد کلريدريک، اسيد نيتريک و هيدروکسيد سديم با غلظتهای از 20 تا 50 درصد حتی در طولانی مدت به ورقهای ريخته شده درجا آسيبی نمي رسانند.

انبساط در نقطه شکست حدود 100% و برحسب نوع مواد آنها، حتی بيشتر نيز می باشد.

در صورتيکه ترکهای ناشی از سازه اصلی بتونی بين صفر تا يک ميليمتر باشند، بوسيله ورقهای ريخته شده درجا (پلی اورتانها)به ضخامت 3 ميليمتر پوشش داده ميشوند.

کليه ملاتهای رزينی، به ورقهای ريخته شده درجا بر پايه پلی اورتان و نيز شامل انواعی که با تار های مخصوص مخلوط شده اند، چسبندگی خوبی دارند. اين در صورتی است که بر روی پوشش پلی اورتان قبل از خشک شدن، سیلیس پاشی شده باشد تا باندينگ مکانيکی بين ملات و پوشش ايجاد شود.

در مهندسی خوردگی پوششهای دوجزئی بدون حلال بر پايه يک تار اپوکسی به طور گسترده ای جايگزين ترکيبات ماله کشی بر پايه قير شده اند. آنها در مقايسه با ترکيبات قيری از مقاومت شيميايي بهتری برخوردارند و از حالت پلاستيک کمتری برخوردارند که به هر حال برای اغلب کاربردهای عملی کافی می باشد.

انبساط طولی در نقطه شکست برای پوششهای بدون حلال بر پايه EPT که مخصوصاً برای مقاصد مهندسی خوردگی ساخته شده اند تقريباً 3% می باشد يعنی حتی از سيستمهای سخت و دارای اتصالات عرضی قوی بهتر می باشد. پوشاندن ترکهای روی سازه اصلی تا تقريباً 2/0 ميليمتر با يک لايه به ضخامت 3 ميليمتر تضمين می گردد.

همه ملاتهای رزينی معمولی به خوبی به سطح سيليس پاشی شده می چسبند. دو نوع لايح حایل بيان شده در بالا می توانند با کمی تغيير برای حفاظت سطوح ديوار مورد استفاده قرار گيرند.

در صورتيکه هيچ ترک ناشی از حرکت در سازه اصلی وجود نداشته باشد، لايه های آب بندی بسيار مقاوم بر پايه رزين پلی استر می توانند در مواردي که حملات شيميايي بسيار سخت قابل انتظار باشد بعنوان مثال در نزديکی حمامهای آبکاری کروم اجرا شوند. الياف سوزنی يا بافتنی شيشه ای قرار داده شده در لاينينگ می توانند به ميزان قابل توجهی خطر ايجاد ترک را کاهش دهند.

پوششهای رزين سخت که به عنوان لايه حايل مورد استفاده قرار مي گيرند در اغلب موارد، ضخامت 2 تا 3 ميليمتر دارند.

لاينينگهای رزينی بر پايه UP (رزينهای پلی استر غير اشباع)، EP (رزينهای اپوکسی) و VER (رزينهای وينيل استر) به طور گسترده ای بجای کاشيکاری ضد اسيد برای حفاظت سطوح کف و ديوار کارگاهها و انبارها و نيز برای حفاظت مجراهای لوله کشی و پيتها مورد استفاده قرار می گيرند. دلايل اين امر قيمت خوب اين نوع از پوششها و امکان تعميرات سريع می باشند. اين امر مربوط به لايه های آب بندی و لايه های نازک نمی شود بلکه مربوط به پوششهای با ضخامت حدودی 3 ميليمتر می باشد. نوع پوشش و ضخامت آن بايد به دقت و بر مبنای موازين مقاومت شيميايي و تنش مکانيکی که به هنگام بهره برداری پديد می آيند انتخاب شوند.

ضخامت پوشش در محلهايي که احتمال رفت و آمد خودرو در آنها وجود دارد، صرفنظر از نوع پوشش نبايد کمتر از 5 ميليمتر باشد.

پوششهای مخازنی که دائماً حاوی مايعات می باشند بايد علاوه بر مقاومت شيميايي، از توانايي تحمل تغيير شکلهايي خاص در سازه اصلی و تشکيل ترک، بدون تصدمه زدن به لايه آب بندی برخوردار باشند. بنابراين در بسياری از اين موارد در صورتيکه قصد داشته باشيم از يک پوشش رزينی سخت نظير پلی استر (UP) يا اپوکسی (EP) استفاده کنيم ميبايست از الياف شيشه ای جهت مسلح شدن و تقويت رزين مورد نظر استفاده کنيم.

رزينهای انعطاف پذير مانند پوشش بر پايه EPT يا پلی اورتان (PUR) معمولاً بدون تقويت الياف شيشه ای اجرا می شوند.

انواع پوششهای فوق الذکر اغلب جهت حفاظت حوضچه های بتونی مخصوص کار بر روی فاضلاب صنعتی خارج شده از تأسيسات آبکاری الکتريکی مورد استفاده قرار می گيرند.

پوششهای رزينی خودتراز به ضخامت 3 تا 4 ميليمتر در بسياری از موارد جهت حفاظت سطوح بدون رفت آمد خودرو يا ساير تنشهای مکانيکی کفايت می کنند. آنها همچنين از اين مزيت برخوردارند که به راحتی تميز می شوند و يک سطح زيبا و صافی را ارائه می نمايند.

پوششهای خودتراز بر پايه رزين وينيل استر (VER) در تأسيسات آبکاری الکتريکی جهت حفاظت سطوح کف در کارگاههای در معرض شرايط ذکر شده کاملاً با موفقيت مورد استفاده قرار گرفته اند زيرا آنها از مقاومت شيميايي گسترده ای در مقابل تقريباً تمام عوامل موجود در تأسيسات آبکاری الکتريکی برخوردارند.

يک سازه بتونی با سطحی محکم و زبر از شرايط مهم برای حفاظت بادوام با اين نوع پوششها می باشد.

پوششهای رزینی فوق الذکر نسبت به بارهای حرارتی پديد آمده در تأسيسات آبکاری الکتريکی حساس نمی باشند. وليکن نبايد در مکانهايي که درجه حرارت آن بيش از 60 درجه سانتيگراد بصورت دائمی باشد، از آنها استفاده شود. پوشششهای رزينی در دمای بالتر از حد تحمل آنها، از روی سطوح بتونی کنده ميشوند. از آنجا که تأثير ضريب انبساط حرارتی و مدول الاستيسيته بسيار زياد است ممکن است نيروهای برشی بين بتون و پوشش از نيروهای پيوند دهنده فراتر روند.

سطوح کف نزديک حوضچه های پر از مايعات داغ (مخازن چربی زدايي داغ) ميبایست کاشيکاری ضد اسيد با ملات رزينی شوند. لايه حايل زير آن سيستم بايد پوششی الاستيک به ضخامت 2 تا 3 ميليمتر بر روی يک ورق PUR ريخته شده درجا يا پوشش بر پايه EPT فوق الذکر توصيه ميشود.

لاينينگ مخازن با دمای عمليات بالا و کانالهای تخليه مربوطه به همين طريق اجرا می شود. در اين حالت بجای کاشيها از بلوکهای سراميکی کانال استفاده می شود.

برای مجاری لوله يعنی مجاری زيرزمينی محل عبور لوله های تخليه، پوششهايي بر پايه يک پلی استر (UP) يا وينيل استر (VER) کفايت می کند زيرا تنها حمله شيميايي ايجاد شده ناشی از نشتی می باشد. اين مورد برای حفاظت سينی های حوضچه ها و مخازن حاوی مايعاتی که دمای آنها خيلی زياد نيست صدق می کند. يک روش اثبات شده اجرا اين است که ابتدا بر روی سطوح ديوار شامل شيارهای بين ديوار و کف يک لايه ترکيب وينيل استر يا پلی استر به ضخامت تقريبی 3 ميليمتر اجرا کنيم. سپس سطح کف با يک لايه خودتراز از همان مواد پوشانده ميشود.

سينی ها، کانالها و سامپها را می توان به روشی مشابه با لايه های الاستيک بدون حلال بر پايه PUR يا EPT پوشاند به شرط آنکه حمله شيميايي و بار حرارتی اجازه انجام اين کار را بدهند.

 

رابر لاينينگها:

مدتهاست که لاينينگ مخازن فولادی انواع حمامهای آبکاری الکتريکی در درجه اول با ورقهای رابر سخت اجرا می شود. رابر سخت از جنس رابر طبيعی در زمره قديمی ترين مواد ضد اسيد قرار دارند. آنها از مجموعه ای از مقاومت شيميايي و حرارتی به انضمام مشخصات مکانيکی برخوردارند که آنها را حتی امروز نيز در اين کاربرد در دنيا بی رقيب می سازند.

مزيت آنها در مقايسه با انواع رابر نرم در اتصالات عرضی قويتر حاصل از فرآيند ولکانيزاسيون می باشد که باعث مقاومت بيشتر در مقابل نفوذ و دمای بهره برداری بالاتر می گردد.

انواع رابر سخت با سختی Shore D 75-78 که بخشی از آنها بر پايه بوتادين استيرن (SBR) و اکريلو نيتريل بوتادين (NBR) و  يا مخلوطهايي با رابر طبيعی نيز می باشند، چنان در مقابل ضربات مقاوم می باشند که تحت شرايط بهره برداری معمولی تاسيسات آبکاری الکتريکی هيچ صدمه مکانيکی نمی تواند ايجاد شود.

انواع مناسب رابر سخت می توانند بجز مخازن مربوط به آبکاری کروم برای کليه تأسيسات آبکاری الکتريکی ديگر شامل آنهايي که مربوط به چربی زدايي و شستشوی داغ می باشند انتخاب شوند.

بر روی سطوح خارجی مخازن نيز بايد جهت رسيدن به حفاظت ضد خوردگی بادوام لايه ای از رابر اجرا شود.

ساير لاينينگها:

لاينينگ مخازن آبکاری کروم بايد با ماده ای متفاوت اجرا شود زيرا هيچ نوع رابر سخت در مقابل اسيدهای اکسيدکننده قوی مقاوم نمی باشد.

لاينينگهای سربی که سابقاً استفاده می شدند امروزه به ندرت به کار گرفته می شوند. دلايل اين امر هزينه فوق العاده و فن آوری مشکل لاينينگ می باشند. از اهميت پوشش های چند لايه از امولسيونهای اسپری شده بر پايه پليمرهای مشترک PVC-PVDC نيز در سالهای اخير کاسته شده است. اگرچه روشهای اجرا نسبتاً ساده می باشند، هيچ درزی موجود نمی باشد و مقاومت در مقابل محلولهای اکسيد کننده عالی می باشد.

اين روش برای غلظتهای اسيد کروميک تا 40% تا دمای 50 درجه سانتیگراد قابل اجرا می باشد، بنابراين حفاظت کافی در مقابل حملاتی که معمولاً در حمامهای آبکاری کروم رخ می دهد وجود دارد. بعلاوه مقاومت خوبی در برابر اسيد نيتريک تا 50% و اسيد سولفوريک تا 70% در دمای محیط وجود دارد. اين لايه ها همچنين برای حمامهای حاوی اسيد فلوئوريدريک و نيز حمامهای اسيد شويي از جنس فولاد ضدزنگ حاوی مخلوطی از اسيد نيتريک و اسيد فلوئوريدريک مناسب می باشند.

مشخصات اين لاينينگها به ميزان زيادی وابسته به دما ميباشد. شکنندگی در کمتر از دمای محیط افزايش می يابد. این در صورتی است که ضربه يا تغيير شکل ناشی از سازه اصلی ميتواند باعث نواقصی در لاينينگ گردد.

اين معايب در ورقهای برپايه انواع مخصوص PVC نرم شده ظاهر نمی شوند. نرم کردن حتی در دمای خيلی کم محیط نيز مؤثر می باشد. با اين وجود الزامات سختی از نظر کيفيت اجرا و دانش فنی مخصوص در اين روش اجرای لاينينگ بايد برای رسيدن به يک لاينينگ با دوام با اين ورقها تامين گردند. مخصوصاً درزهای اجرا شده با روش جوشکاری هوای گرم بايد کاملاً آب بند باشند. مقاومت در مقابل حمله شيميايي با مشخصات لاينينگهای PVC-PVDC قابل مقايسه می باشد درحاليکه حداکثر دمای بهره برداری 65 درجه سانتیگراد بنابر نقطه نرم شدن مواد ترموپلاستيک قطعی می باشد که در بالاتر از آن مقاومت شيميايي نيز کاهش می يابد. مقاومت در مقابل برخی مواد شيميايي نظير قلياهای قوی و بسياری از مواد شيميايي آلی نظير الکلها و روغنها فقط تا دمای بالاتر از محیط تضمين می گردد.

پايداری محدود در مقابل دما به علت ويژگيهای ترموپلاستيک PVC و PVC-PVDC می تواند به هنگام بهره برداری از حمامهای آبکاری کروم در دماهای در محدوده رفتار پلاستو الاستيک آن مواد و عدم توانايي در جلوگيری از خطر صدمه مکانيکی ناشی از عناصر تحت آبکاری الکتريکی، يک عيب باشد.

يک درمان ساده شامل اجرای لاينينگ کف مخزن با کاشيهای از جنس PVC سخت به عنوان جذب کننده شوک ميباشد.

مخلوطهای الاستومر مخصوص بر پايه يک IIR (بوتيل) به شکل ورقهای مربوط به لاينينگ مخازن آبکاری کروم در دماهای بالای بهره برداری در مقابل صدمه مکانيکی به حساسیت ورق PVC نمی باشند زيرا مشخصات الاستيک آنها در طيف وسيعی از دما بدون تغيير باقی می ماند.

دو روش متفاوت با استفاده از چنين موادی مورد پذيرش کلی قرار گرفته اند. يکی از آنها شامل اجرای لاينينگ مخزن فولادی با مخلوط بوتيل مخصوص می باشد که در يک اتوکلاو به طور کامل ولکانيزه شده است و بنابراين يک لاينينگ رابر نرم همگن با مقاومت شيميايي بالا با سختی تقريبی Shore A 60 را ايجاد می کند. اين نوع لاينينگ علاوه بر مقاومت بهتر مکانيکی نسبت به ورق PVC، در حمامهای آبکاری کروم نيز پايداری بيشتری در برابر دما از خود نشان می دهند.

امکان ديگر اين است که ورقهای دو لايه ولکانيزه را که سطح بالايي آنها از انواع رابر مقاوم در مقابل اسيد کروميک تشکيل شده باشد اجرا نماييم. با اين وجود در اين حالت پايداری در برابر دما به ميزان نوع رابری که در يک اتوکلاو به طور کامل ولکانيزه شده است نمی باشد. همچنين مسئله  چسبندگی و اتصال پيوند دو رابر نيز وجود دارد. بر روی سطوح خارجی مخزن فولادی که آنها نيز بايد در مقابل خوردگی حفاظت شوند يک پوشش بر پايه پلی استر (UP) اجرا می شود.

بخارات توليد شده بوسيله حمام در آبکاری کروم و نيز در ساير مخازن بوسيله تسهيلات دودکشی خارج می شوند که موادآنها در اغلب موارد از PVC تشکيل می گردند.

در آخر بايد به مواد لاينينگی اشاره شود که جهت حفاظت مخازنی به کار می روند که در معرض حملات شيميايي و تنشهای حرارتی فوق العاده شديدی قرار دارند و مواد بحث شده در بالا در آنجا توانايي ندارند. اين مواد فلوئوروپليمر PVDF می باشد که اجرای آن در ميان تمام مواد شيميايي فلوئور می تواند اقتصادی تر انجام شود. اين مواد مي تواند با مقاومت شيميايي تقريباً شبيه به PTFE به طور کامل جوشکاری شود و توسط چسبهای رزين اپوکسی مخصوص با يک لامينيت پارچه ای که توسط سازنده ورق بر روی يک سمت آن قرار داده شده است به اساس فلزی بچسبد. مخازنی که لاينينگ آنها بدين شيوه اجرا می شود به علت دمای استفاده بالای چسبها در مقابل تمام عوامل موجود مثلاً برای پلاستيکهای آبکاری الکتريکی تا تقريباً 100 درجه سانتيگراد مقاوم می باشند.

اين بحث نشان می دهد که مهندسی جديد خوردگی بايد انواع فراوانی از مواد و روشهای اجرای لاينينگ مختلف را در اختيار داشته باشد تا الزامات حفاظت تأسيسات در حال کار را برآورده سازد.

تهيه و تنظيم: مهندس پوريا آذربخت

منبع: مجله مواد شیمیایی - شماره 85 - آبان 1390


نظرات
نظری ثبت نشده
نظر دهید
نام و نام خانوادگی


آدرس ایمیل


نظر تذکر:کد HTML ترجمه نمی شود!

آنچه در عکس می بینید وارد کنید:

جستجو



امروز

1397/9/21



محصولی در سبد خرید شما نیست
آدرس ایمیل:

رمز عبور: