image 1 image 1 image 1 image 1 image 1 image 1

روش کرافت

آخرین تغییرات 1397/3/20 13:34:06 | تاریخ 1397/3/20 13:21:17 | دفعات خوانده شدن 169 | 0 نظرات

 

کرافت روشی نوینی برای ایجاد تغییر در ورود بیمار به درمان از سوی خانواده (مراقب) به کمک درمانگر کرافت برای ورود بیمار به درمان می‌باشد.

کرافت محصول رویکرد تقویت اجتماعی[1] است. درمانی رفتاری با پشتوانه علمی که به طور مستقیم برای افراد مصرف کننده، اجرا می‌شود. (آزرین، سیسون مییرز، گودلی، 1982؛ آزرین، 1973 هانت، آزرین، 1973، اسمیت، مییرز، دیلانی، 1998).

محققان اولیه رویکرد تقویت اجتماعی، در جریان کار با افراد میگسار در دهه 1970 گمان می‌کردند که همسر فرد میگسار به طور بالقوه می‌تواند نقش مهمی را در ترغیب همسرش برای ورود به درمان داشته باشد.این مشاهدات نتیجه‌ی گزارشات همسرانی بود که تحت درمان رویکرد تقویت اجتماعی بودند، جایی از کنترل کننده‌ی دیسولفیرام (‌آنتاگونیست ها) یا حضور فعال همسر فرد در جلسات زوج درمانی بهره می‌بردند (‌آزرین، 1976؛ آزرین و همکاران 1982، به نقل از حدادی روح ا... ص 9)

فلسفه شکل گیری این رویکرد براساس ویژگی‌های بیماران اعتیاد مبنی بر عدم پذیرش مشکل و بیماری خود، انکار بیماری ومشکلات پیش آمده به واسطه مصرف مواد، عدم توانایی اطرافیان برای کنترل رفتار‌های آسیب رسان بیمار و عدم پذیرش کمک می‌باشد. به عبارتی دیگر این درمان برای بیمارانی طراحی شده است که تمایلی به ورود به درمان ندارند و وارد درمان نمی‌شوند ولی کسی یا کسانی را دارند که نگران آن‌ها باشند و به نوعی مراقبی دلسوز را در کنار خود دارند.

درمانگرانی که در حوزه درمان اعتیاد مشغول به کار می‌باشند، همواره شاهد این مسأله می‌باشند که خانواده بیمار به واسطه مصرف مواد یا الکل بیمار دیگر توان کنار آمدن با مشکلات فرد را ندارند. افراد بیمار با مصرف مواد یا الکل وبه واسطه خصایص اعتیاد شرایط سخت و غیر قابل تحملی برای خانواده ایجاد کرده‌اند. شرایطی که بسیاری از خانواده‌ها بیشتر راه‌های ممکن برای درمان بیمار و رهایی خود از مشکلات سو مصرف مواد بیمار را انجام داده‌اند. تجربه‌هایی مانند کمپ اجباری، ترک خانگی، دادن پاداش‌ها بزرگ و کوچک به بیمار، تحت فشار دادن برای پذیرش و شروع درمان و....

و خانواده هنگامی که به درمانگر مراجعه می‌کند یک سؤال اساسی در مورد بیمار دارد. ما چگونه می‌توانیم به بیماری که بینش خوبی به وضعیت خود ندارد و تمایلی نیز برای درمان ندارد کمک کنیم؟ چه راهی برای ورود چنین بیماری به درمان وجود دارد؟

کرافت رویکردی درمانی با استفاده از تکنیک‌های رفتاری می‌باشد که سعی در حل این مساله مهم (‌راغب سازی بیمار برای ورود به درمان) دارد.

کرافت با استفاده از اقدامات رفتاری و آموزش‌های مراقب که توسط درمانگر آموزش دیده است، شرایطی برای بیمار فراهم می‌کند که احساس می‌کند از سوی خانواده درک می‌شود و خانواده نسبت به بیمار توجه خوبی دارد. این حس و شرایط به بیمار نشان می‌دهد که در مشکلات سوءمصرف مواد و مشکلات وابسته به آن تنها نمی‌باشد و دیگر اینکه خانواده هم چنان نگران فرد می‌باشند و تمایل دارند که فرد بهبود یابد.

این شرایط، فضایی را ایجاد می‌کند که بیمار پذیرش بهتری نسبت به مشکل و همراهی خانواده در رفع مشکل اعتیاد خود خواهد داشت.

در ادامه روند راغب سازی، مراقب سعی می‌کند در جهت اصلاح رفتارهای مخرب و آسیب رسان و جایگزین نمودن آن‌ها از پاداش‌های مناسبی استفاده کند تا گام به گام به هدف نهایی که پذیرش بیماری و درک مشکلات آن و مراجعه به درمانگر برای درمان بیماری سو مصرف مواد می‌باشد نزدیک شود.

برنامه آموزش خانواده و تقویت اجتماعی، کرافت درمانی مبتنی بر تجربه برای اعضای خانواده، دوستان، یا افرادی است که مشکل سو مصرف دارند و از درمان امتناع می‌کنند. درمانگرانی که برنامه کرافت را آموزش دیده‌اند یا مراقبان نگران [2] یا یکی از اعضای خانواده بیمار برای رسیدن به سه هدف عمده کار می‌کنند. دو مورد به طور مستقیم در ارتباط با مراقبان است. اولین هدف و موضوع اصلی تحت تأثیر قرار دادن فرد مصرف‌کننده برای پیگیری درمان است. اما در این فاصله هدف دوم کاهش مصرف مواد یا الکل این افراد است و هدف سوم صرف نظر از حضور بیمار مورد نظر در درمان کمک به مراقبان جهت ارتقای عملکرد روانشناختی خودشان است. (حدادی روح ا...، ص 8 )

در کرافت به مراقبان آموخته می‌شود تا بیمار درگیر نشوید و در عوض به خاطر مصرف نکردن مواد پاداشی مناسب به وی بدهید اما استعمال مواد او را بی‌پاداش بگذارید تا در نهایت شدت ابن رفتار مشکل آفرین کاهش پیدا کند. (‌طب اعتیاد ص 86 تابستان 92)

هدف کرافت افزایش انطباق خانواده با مداخله برای افرادی با سوءمصرف مواد به منظور افزایش مشارکت افراد معتاد در درمان است (‌انجمن روانشناسی آمریکا)

هم چنین کرافت نوعی خانواده درمانی یک طرفه و منحصر به فرد است که برای کار با مراقبانی که در اطراف خود فرد مصرف کننده‌ی مواد یا الکل دارند، به کار می‌رود و از حمایت علمی برخوردار است (‌میلز، مییرز و تونیگان، 1999؛ سیسونر آزرین، 1986). این برنامه درمانی، براساس اصول رفتاری و بر خلاف تکنیک‌های مواجهه‌ای از راهبردهای تقویتی بهره می‌گیرد. (‌حدادی روح ا...، ص 12)

روش خاص در کرافت شامل انگیزه سازی، تجربه تحلیل عملکرد، آموزش مدیریت احتمالی، آموزش مهارت ‌های ارتباطی، آموزش راه درمان فوری، غني‌سازی زندگی و آموزش ایمنی و سلامت می‌باشد. (‌انجمن روانشناسی امریکا)

 

ارکان درمان کرافت

در کرافت مانند همه خانواده درمانی‌های یک طرفه سه ضلع درمانی وجود دارد. مراقب درمانگر بیمار.

کرافت دارای سه ضلع یا پایه می‌باشد بیمار مراقب- درمانگر

در روان درمانی‌های سنتی معمولا ارتباط اصلی درمان بین م راجع و درمانگر است و درمانگر بر اساس اختلال مراجع، رویکرد درمانی خود، و شرایط حاضر مراجع یک پروتوکل و شیوه درمانی را با انتخاب ساختار مناسب ادامه می‌دهد. و در صورت لزوم از اطرافیان مراجع که شامل خانواده یا دوستان مراجع می‌باشد برای جمع‌آوری اطلاعات و یا ایجاد تغییر در روند درمانی مراجع از آن‌ها استفاده می‌شود و به بیان دیگر کمتر از اطرافیان مراجع در روان درمانی سنتی بهره گرفته می‌شود.

ولی در این رویکرد درمانی فرد سوم که در اینجا مراقب نامیده می‌شود نقش اساسی‌تری را بازی می‌کند و به نوعی هماهنگ کننده بین مراجع و درمانگر می‌باشد و ایجاد کننده تقویت‌ها و تغییر مناسب در سبک زندگی مراجع می‌باشد

استفاده از افراد مهم، مطرح و تأثیر گذار فرد بیمار در روند درمانی راهکار جدید و نوینی نمی‌باشد. ریشه به کارگیری افراد مطرح و تأثیر گذار بیمار در درمان اعتیاد از مداخلات سنتی‌تر مانند مداخله جانسون (‌در مبحث مورد نظر مختصر ارائه می‌گردد) و ارایز و خانواده درمانی یک طرفه می‌باشد.

 



[1] Community Reinforcment Approach

[2] Concrned Significant Other

 

 

 

بخش از کتاب روش های نوین ترک اعتیاد

اثر : مهدی انصاری زاده

منبع :http://www.nashrenazari.com

استفاده از مطلب با ذکر منبع الزامی است


نظرات
نظری ثبت نشده
نظر دهید
نام و نام خانوادگی


آدرس ایمیل


نظر تذکر:کد HTML ترجمه نمی شود!

آنچه در عکس می بینید وارد کنید:

جستجو



امروز

1397/7/25



محصولی در سبد خرید شما نیست
آدرس ایمیل:

رمز عبور: